نماز شکر بجا بیاوریم، انرژی هسته ای داریم
سرما بیداد می کند. بیش از سی درجه زیر صفر، می دانید یعنی چه؟
مهم نیست ما که انرژی هسته ای داریم.
کلاهمان رو بگذاریم بالاتر، انرژی هسته ای داریم، اما گاز نداریم!
مهم نیست که مردم شمال کشورمان چوب می سوزانند و بعضاً بر اثر گازگرفتگی
ذغال می میرند.
مهم نیست که گاز نانوایی قطع است و مردم باید نان هزار تومانی بخورند و یا
ازگرسنگی بمیرند.
مهم نیست که مردم باید تاوان بی برنامگی و بی لیاقتی مسئولان کشور را بپردازند.
مهم نیست که کشور دوست و برادر - ترکمنستان - سرسیاه زمستان گاز را گران
کرده، اما مسئولان ما که زیر بار حرف زور نمی روند، با اطلاع از تاریخ دقیق
قطع آن هیچ اقدامیبرای جلوگیری از بروز خسارت و فشار بر مردم انجام نداده اند
و فقط وزیر محترم نفتفرموده اند:» با آنها قهر می کنیم تا اصلاح شوند«، مهم
نیست ما انرژی هسته ای داریم و آن را بر سر ترکمنستان خواهیم کوبید.
چی می شد اگر برادر همسو، چاوز، هم همسایه ما بود. حیف که راه خیلی
دوراست.
مهم نیست که نفت بو می دهد و آن را بر سفره مردم نمی آورند و معلوم نیست
پولش کجا می رود؟
انرژی هسته ای داریم، انرژی هسته ای ما جای همه ی نداشته های ما را خواهد
گرفت.انرژی هسته ای حق مسلم ماست. حتی اگر گاز نداشته باشیم و بچه ها از
سرما سیاه شوندو نان نداشته باشیم بخوریم، مهم نیست در آبگوشتمان به جای نان
انرژی هسته ای ترید میکنیم و می خوریم. حتماً خوشمزه خواهد بود. کاش زودتر به
آن می رسیدیم. نفت صد دلاری را می خواهیم چکار، مقام دوم ذخایر گازی به چه
دردمان می خورد؟ گاز را بده به پاکستان وهند و ارمنستان و آذربایجان و عمان و
امارات و بحرین و کویت و سوئیس و ایتالیا و چین و ...
کشف میادین جدید گازی که مهم نیست، مهم انرژی هسته ای است. اوست که حق
مسلم ماست.
مهم نیست که صنایع مادر، نیروگاه ها و پتروشیمی ها و پالایشگاه ها به دلیل
نداشتن گاز ازکار افتاده اند و این یعنی نداشتن صادرات کاهش تولید، از دست دادن
سهم ایران در اوپک ونداشتن درآمد ارزی ، مهم نیست ، انرژی هسته ای داریم که
یک تنه اقتصاد ما را به پیش خواهد برد.
مهم نیست که باید هزینه برقراری صلح بین پاکستان و هند را دولت ایران با فروش
گاز ارزان به پاکستان تامین و پرداخت کند. مهم نیست که اصلاً هند از این پروژه
کنار کشیده ودیگر صلح معنی ندارد و سالب به انتفاع موضوع است.
ما انرژی هسته ای مان را به رخ هندوهای ترسو می کشیم و از یاد می بریم که
یک سوم از ایرانی ها گاز ندارند، تازه همچنان گازمان را از راه اردبیل، خلخال و
اسالم به ترکیه صادرمی کنیم و برایمان مهم نیست که مردم سر راه این لوله گاز از
سرما می لرزند و با حسرت به این گاز نگاه می کنند، ترکیه که واجب تر است.
مردم بروند با فکر انرژی هسته ای خودشان را گرم نگه دارند و حسابی کیف کنند
که سرخوشی آن ابدی است.
مهم نیست که مسئولان دستگاههای اجرایی در سطوح استانی و ملی به لحاظ نداشتن
تجربه وتخصص قادر به مدیریت و تصمیم گیری در بحران نیستند. مهم نیست که
آنها در کدام دانشگاه تحصیل کرده اند و یا اصلاً تحصیل کرده اند یا نه؟ مهم این
است که دوستدار آقای رئیس جمهور باشند و ذکر شب و روزشان انرژی هسته ای
باشد.
مهم نیست که مردمان ما، مردمان صبور و نجیب اند، و همیشه در صحنه، و هر
دولتی، که سر کار بیاید برایش اسپند دود می کنند و کِل می کشند.
مهم نیست که سرما مغز استخوان این مردمان را می ترکاند.
مهم نیست که هر روز صبح با ترس و لرز و ناامیدی به آینده بیدار می شوند، و
خودشان رابرای مشکلات آتی و پرداخت تاوان ندانم کاری دولت آماده می کند.
مردم ما خیلی، مردم باوفا و خوبیند. اما این مهم نیست.
اینها هیچ کدام مهم نیستند. گاز و برق و آب و نان و سرما و ترکیه و پاکستان و
ترکمنستان و مردم و ... همه را فراموش کنید.
فقط انرژی هسته ای را بچسبید، کلاهمان را بگذاریم بالاتر، ما جزو قدرتهای هسته
ای هستیم. گاز میخواهیم چکار؟ انرژی هسته ای را بچسب. مهم این است که ما به
حق مسلممان رسیده ایم.